Önemli bir literatür, baba yoksunluğu ile ergenlik döneminde depresif belirtiler ve suçluluk içeren bir dizi olumsuz sonuç arasındaki bağlantıları belgelemiştir (D’Onofrio ve diğerleri, 2005). Ergenlerde baba eksikliğinin depresyon üzerindeki etkisini görmeyi amaçlayan bir çalışmada Ranchi kasabasının farklı okullarından 16- 18 yaşları arasında babası olan ve babası olmayan her bir gruptan 40’ar olmak üzere toplamda 80 öğrenciye Beck Depresyon Envanteri uygulanmıştır. Elde edilen veriler, baba bulunmayan ergenlerde depresyon seviyesinin babanın olduğu gruba göre anlamlı düzeyde yüksek bulunduğunu ortaya koymuştur (Ghosh, 2016).
Babaların evlerinde olmayan bazı genç yetişkinlerin stres, üzüntü, öfke ve yalnızlık, depresyon gibi yüksek düzeyde psikolojik problemleri olduğu bildirilmiştir (Donnellan, Trzesniewski, Robins, Moffitt ve Caspi, 2005). Bu durum, bazı genç yetişkinlerin başkalarıyla birlikteyken en ufak anlaşmazlıklarda bile öfke patlaması yaşayarak dürtü kontrolü ile mücadele ettiklerini belirten çeşitli çalışmalarla (Inniss, 2013; White, 2017) desteklenmektedir.
Babaları olmadan büyüyen çocuklar, algılanan terk nedeniyle baba figürlerine kızabilirler ve bu duygular güven eksikliğinden hareketle daha yüksek bir öfke duygusu ile sonuçlanabilir. Bir çocuk ergenliğe ve genç erişkinliğe doğru büyüdükçe bu sorunlar, ceza adalet sistemi ile temas, yasadışı maddelerin kullanımı ve çeşitli zihinsel sağlık sorunlarına neden olabilir. Sonuçlar, baba yokluğunda güçlü sosyal bağlar geliştirememe de dâhil olmak üzere kişilerarası ikilemlerin yaşanabileceğini göstermektedir. Örneğin, terk edilmekten kaynaklanan öfke, gençlerin arkadaşlıklar ve ilişkiler kurmasını zorlaştırabilmektedir (Poehlmann, 2005).
İngiltere merkezli 5631 çocuğu içeren bir çalışmada, ilk 5 yılda ortaya çıkan baba yokluğu, çocuğun doğumundan 10. yıla kadar düzenli aralıklarla tamamlanan anne anketlerinden değerlendirilerek baba yokluğu ile orta çocukluk (5-10 yıl) yıllarında ergen depresif belirtileri arasındaki ilişki incelenmiştir.
Sonuçlar, erken çocukluk döneminde babanın yokluğu ile 14 yaşında depresif belirtilerin artma olasılığı arasında bir ilişki olduğunu gösterirken, orta çocuklukta baba yokluğu ile 14 yaşındaki depresif belirtiler arasında bir ilişki olduğuna dair kanıt bulunamamıştır (Culpin, Heron, Araya, Melotti ve Joinson, 2013). Babaları olmayan evlerde büyüyen bazı genç yetişkinlerin, babaları tarafından reddedilmiş olduklarını hissetme eğiliminde oldukları için intihar etme eğiliminde oldukları (Jacobson ve Gould, 2009) ve baba yokluğunun, gençler arasında intihar riskini artırdığına inanılmaktadır (Wasserman ve Wasserman, 2009; Kruk, 2012). Liu, Li ve Ge (2009), babası olmayan çocuklarda görülen depresyon tipi bozukluğun ebeveyn-çocuk bağlanmasındaki bozulmalara bağlanabileceğini öne sürmüştür.
Çocukluğunu babadan uzak bir ortamda geçiren kadınların babalarıyla ilişkileri hakkındaki algılarını araştıran bir çalışmaya dokuz kadın katılmıştır. Bulgular, kadınların babaları ile birlikte büyümemelerinin, babalarıyla olan ilişkilerini bozduğunu ortaya koymuştur. Algılanan ilgi eksikliği nedeniyle kadınlar, baba yokluğunun incinme duygularına yol açtığını ve babalarına olan saygılarının azaldığını ifade etmişlerdir. Katılımcılar ayrıca babalarının kendilerine, bekledikleri baba-kız ilişkisini sağlayamadıklarını da belirtmişlerdir (East, Jackson ve O’Brien, 2006).
