Babanın yokluğu ergen gelişimini erken yaşlardan itibaren etkileyebilir. Denny ve Martin’e (2004) göre babanın yokluğuyla ilgili erken deneyimler, çocuğun kendini tanımlamasını etkiler ve bu da ergenlik döneminde gelişen kendine atıf türlerine katkıda bulunur.
Chen (2007), erkeklerin erkek olmayı, ilgi alanlarını ve faaliyetlerini ve sosyal davranışlarını babalarından öğrenme eğiliminde olduklarını savunarak erkeklik konusundaki belirsizliği ele almıştır. Bir babayla sıcak bir ilişkiye sahip olmak, pozitif benlik saygısının yanı sıra cinsiyet rolü davranışının gelişimini de etkilemektedir. Genç bir erkek yetişkinin, modelleme yoluyla beslenmesi ve bakılması gerekirken babanın olmadığı durumlarda, cinsiyete özgü modellemeden yoksun oldukları ve kendilerini belirsizlik içinde buldukları ifade edilmektedir(Waltz, 2007). Her ne kadar bekar annelerin genç bir yetişkinin beslenmesinde ve bakımında büyük rol oynadığı kabul edilse de erkekliğin sadece bir baba figürü tarafından öğretilebilecek belirli yönlerinin olduğu ifade edilmektedir (Makofane, 2015). Ayrıca, karşı cinse yakınlık ve cinsellik konularının gündeme geldiği ergenlik çağında babaya ihtiyaç duyulur ve babanın olmaması romantik ilişkilerde beklenen veya kabul edilebilir davranışın ortaya çıkmasını engeller (Richter ve diğerleri, 2012). Diğer yandan bir kızın yetiştirilmesinde baba figürünün olmaması, güvensizlik ve yetersizlik duygularına neden olur (Brooks, 2008).
