Bir baba ve çocuk ilişkisi, çocuğun hayatındaki en önemli ve en etkili ilişkilerden biri olabilecek kadar benzersiz bir bağ oluşturur. Bu özel ilişki, çocukluk gelişimini şekillendirebileceği gibi değerleri de etkileyebilir, olumlu veya olumsuz psikolojik iyilik halini öngörebilir. Literatürde babalara yeterince ilgi gösterilmemesinin ve annenin etkisinin ezici bir şekilde kabul edilmesinin, anne sevgisinin baba sevgisinden daha önemli olduğu şeklindeki genel toplumsal görüşle ilgili olduğu ile sürülmektedir. Bu görüş, büyük ölçüde geleneksel cinsiyet rollerinden kaynaklanmakta ve anneler çocuk yetiştirmede ana ebeveyn figürü olarak görülmektedir. Oysa babalar, çocuğun hayatının her yönünü etkileyebilecek kadar çocuk için önemlidirler.
Baba, çocuğun yetiştirilmesinde yer alarak, onun dış çevreden korunması ve güvenlik duygusu yaşamasını sağlamaktadır. Güçlü kanıtlar, baba yokluğunun çocukların yaşamında derin olumsuz sonuçları olduğunu göstermektedir. Babanın; çocuğunun sevgi, hayranlık ve kimlik konularındaki erken objesi olma, çocuğuyla fiziksel temas yoluyla ilişki kurma, güçlü ve her şeyin üstesinden gelebilen kahraman olma gibi rolleri bulunmaktadır. Ayrıca, baba; şefkat göstererek, ilgilenerek, koruyarak, örnek olarak, rehberlik ederek ve evin geçimini sağlayarak çocuğun psikolojik sağlığını olumlu yönde etkilemektedir.
Baba-çocuk ilişkisi, çocuklara erkek rol modeli, disiplin ve süpervizyon sağlarken finansal ve fiziksel refahlarına da katkıda bulunabilir. Örneğin, babalar, çocukların gelişimi ve zihinsel sağlığı üzerinde çocuklarla doğrudan etkileşimleri ile katkıda bulunurken eşlerine de araçsal veya duygusal destek sağlama yoluyla dolaylı katkıda bulunabilirler.
Anneye duygusal destek kaynağı olarak bir babanın işlevi, anne-çocuk ilişkisinin kalitesini artırma eğilimindedir ve bu destek, çocukların olumlu yönde uyumunu kolaylaştırır. Aksi durumlarda, yani baba anneye destek vermediğinde ve evlilik çatışması yüksek olduğunda çocuklar acı çekebilmektedir. Diğer yandan baba, ergenle birlikte aynı evde yaşadığında ergen davranışının daha iyi olduğu, evde ikamet etmeyen bir babanın katılımının ise babası olmayan ergenlere göre daha iyi davranış sonuçları verdiği belirtilmiştir. Yerleşik bir babanın çocuğun hayatına katılımı, yerleşik olmayan bir babanın katılımından daha faydalıyken, yerleşik olmayan bir babanın aileye katılımı, hiç katılmamaktan daha iyi sonuçlar vermektedir.
Hayat Üniversitesi
