Literatür, evde baba bulunmamasının, çocuğun genel akademik performansı üzerinde olumsuz bir etkisi olabileceğini göstermektedir. Babanın bulunduğu evlerde yaşayan çocuklarla, babanın bulunmadığı evlerde yaşayan çocukların karşılaştırıldığı bir çalışmada; babanın olmadığı evlerde yaşayan çocukların düşük akademik performans, sınıf tekrarı ve daha yüksek disiplin sorunları gibi eğitim sorunları yaşama riskinin diğer gruba göre daha yüksek olduğu ortaya konulmuştur.
Okuldaki akademik performans, başarının göstergesi olduğundan, istatistikler babaları olmayan çocukların liseyi bitirme ve üniversiteye gitme olasılıklarının daha düşük olduğunu göstermektedir. Babanın yokluğu sadece zayıf akademik performansla değil, aynı zamanda davranış sorunları, madde kullanımı, riskli cinsel aktivite ve uyumsuz psikolojik iyi oluşla da ilişkili bulunmuştur (DeBell, 2008; East, Jackson ve O’Brien, 2006). Araştırmalar, biyolojik babalarına yakın olduklarını bildiren çocukların, biyolojik babalarına yakın olmadıklarını bildiren akranlarına göre okulda daha iyi notlar alma ve davranış sorunlarını daha az yaşama olasılıklarının yüksek olduğunu göstermektedir (Hofferth, Forry ve Peters, 2008; King, 2006). DeBell (2008), babası olmayan çocukların % 16’sının, iki ebeveynli evlerden gelen çocukların % 7’sine kıyasla sınıf tekrarı yaptıklarını bulmuştur. Çalışmada yerleşik babalarla uzak ilişkileri olan ergenler, yerleşik olmayan babalarla uzak ilişkileri olan ergenlere göre daha iyi notlar alma eğiliminde olmuşlardır.
Ergen problemli davranışı ile ilgili olarak baba ikametgâhı ile yakınlık arasındaki ilişkiyi değerlendirmek için yapılan bir çalışmada iki duruma odaklanmıştır. İlk durum, yerleşik babalara yakın olan ergenlerin, yerleşik olmayan babaları olan ergenlere kıyasla davranış sonuçlarının araştırılması, ikinci durum ise yerleşik olmayan babalara yakın olan ergenlerin, yerleşik babalarına yakın olan ergenlere kıyasla davranış sonuçlarının araştırılmasıdır. Bulgular, yerleşik babalarla güçlü ilişkileri olan ergenlerin, yerleşik olmayan bir babaya sahip ergenlere göre akademik ortamda daha iyi performans gösterdiğini ortaya koymuştur. Babasız büyüyen çocuklar, her iki biyolojik ebeveynle büyüyen çocuklara göre okulda daha düşük bir performans sergilemektedir ( Booth, Scott ve King, 2010). Çok sayıda çalışma, babaların katılımı ile yetiştirilen çocukların, babalarının ilgisinden yoksun çocuklara göre büyük bir sosyal ve akademik avantajı olduğunu vurgulamaktadır. Bir başka deyişle babası olmayan evlerde yetişen çocukların, babaları olanlara göre önemli oranda olumsuz çıktılara yol açtığını öne süren geniş araştırma tabanı göz önüne alındığında bu olguya dikkat edilmesi gerektiği görülmektedir. Çocukların yetiştirilmesinde babaların rolü göz ardı edilmemelidir, ancak diğer yandan baba bulunmayan bir evde yetişen çocukların hepsinin olumsuz sonuçlar yaşayamayacağını da dikkate almak gerekmektedir.
