Baba yokluğundan kaynaklanan davranış biçimlerine ilişkin araştırmaların incelenmesi, evde iki ebeveyn bulunmasının önemini göstermektedir. Biyolojik babalar çocuklarıyla aynı evde olamadıklarında bile işlevsel bir ilişkinin sürdürülmesi gerekmektedir (Thomas, Krampe ve Newton, 2008).
Düşük ebeveyn katılımının ergenlerde şiddet davranışı ve madde kullanımı ile ilişkili olduğu ifade edilirken (Caldwell, Rafferty, Reischi, DeLoney ve Brooks (2010), baba-çocuk ilişkisinin kalitesinde, babanın katılımı ve denetimi, tek ebeveyn veya üvey ebeveyn ailelerinde bile ergen suçluluğunu etkileyebilmektedir. Babanın çocuğun hayatına doğrudan dâhil olması, suçluluk ve şiddet içeren davranışların azalmasına katkı sağlarken, benlik saygısının artmasına da katkı sağlamaktadır (Demuth ve Brown, 2004). Araştırmalar, aktif babalığın okul başarısı ve olumlu davranış için de yararlı olduğunu ortaya koymaktadır (Hofferth, Forry ve Peters, 2008).
Baba yokluğunda ne yapılabilir?
Baba yokluğunda, destekleyici öğretmen-öğrenci ilişkisinin risk altındaki öğrencilerin gelişiminde önemli bir rol oynadığı ifade edilmektedir(Muller, 2001). Öncelikle öğretmenler ve psikolojik danışmanlar, baba yokluğunun çocuklarda görülen olumsuz duygusal ve davranışsal çıktılarla olan önemli ilişkisinin farkında olmalı ve baba yokluğu yaşayan çocuklara yeterli dikkati gösterebilmelidirler. Baba yokluğu yaşayan çocukların duygusal bozukluklara yakalanma riskinin daha yüksek olduğu göz önüne alındığında, okulda psikolojik danışmanların ve öğretmenlerin ebeveyn yokluğu olan öğrencilerin özel psikolojik ihtiyaçlarını anlamak için fazladan zaman harcamaları önerilmektedir. Örneğin, psikolojik danışmanlar, bu öğrencilerle düzenli olarak bire bir görüşebilir, çalışmalarını ve ruhsal durumlarını takip edebilir ve öğrencilerin yaşam koşullarının ve ne tür desteklere ihtiyaç duyduklarının belirlenmesi için bu öğrencilerin ailelerini ziyaret edebilirler.
Boşanma nedeniyle yaşanan baba yokluğunda ek olarak okullar ve ilgili topluluklar, çocuklar ve yerleşik olmayan babalar arasındaki ilişkiye odaklanan programların geliştirilmesinden yararlanabilirler. Bu programların hem babanın hem de çocuğun tutum ve davranışlarını olumlu yönde geliştirdiği bulunmuştur. Baba-oğul müdahale programları, şiddet içeren davranışlardan kaçınma konusunda ergenleri etkilemektedir (Caldwell, Rafferty, Reischi, DeLoney ve Brooks, 2010).
Öte yandan, çocuklarıyla birlikte yaşamayan babaların, çocuklarının psikolojik sorunlarına dikkat etmeleri ve çocuklarıyla yakın ilişkiler kurmak için ellerinden gelenin en iyisini yapmaları teşvik edilebilir. Babalar, çocuklarıyla fiziksel olarak birlikte yaşamıyor olsalar da çocuklarına, telefon, video görüşmeleri ve mektup yazmak gibi çeşitli yollarla psikolojik anlamda kendilerinden destek görmelerine fırsat verebilirler. Bunun için babanın olmadığı ailelerde başarıyı ve olumlu davranışı teşvik etmek için okullarda kullanılacak programlar geliştirilebilir. Babalara çocuklarının hayatlarına daha fazla dâhil olma yollarını öğreten bir program, ergenlerde şiddet ve madde bağımlılığını azaltmaya yardımcı olacaktır. Yeterli ebeveynliğe odaklanan eğitim programları ve hizmetleri, yalnızca evli olmayan çiftlere ve yerleşik olmayan babalara değil, evli çiftlere yönelik olarak da yaygınlaştırılabilir.
